คำว่า ”เพื่อน”
เพื่อนคือ.......คนที่ไม่ต้องอยู่ด้วยกัน........ก้อรักกันได้
ไม่ต้องเห็นกันทุกวัน.......ก้อรักกันได้
ไม่ต้องหวานใส่กัน........ก้อรักกันได้
แต่รักอยู่ฝ่ายเดียว........เป็นเพื่อนกันไม่ได้
เพราะเพื่อน.......
ไม่ได้เกิดมาพร้อมหน้าที่......อย่างคำว่า......พ่อแม่
ไม่ได้จบลงพร้อมหน้าที่.......อย่างคำว่า......แฟน
แต่เกิดจาก........
การกระทำซึ่งกันและกัน......จะอยู่หรือไปใช้......”ใจ”......เป็นเกณฑ์
จะอีกกี่นาน.....เพื่อน....ก้อยังเป็นทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ไม่มีวันเลือนหาย
เพื่อนคือ......คนที่เรามั่นใจอยากจะไปหามากที่สุดไม่ว่าจะยามสุขหรือยามทุกข์
เพื่อนคือ......คนที่เราไม่ต้องนอนร้องไห้คอยโทรศัพย์ทั้งคืน เพื่อนก้อโทรมาหา
ฐานะ.....ไม่ใช่ตัววัดว่าไครเหมาะจะเป็นเพื่อนไคร
หน้าตา.....ไม่ใช่มาตรฐานบอกว่าไครควรจะเป็นเพื่อนไคร
แต่น้ำใจ......จะเป็นเครื่องชี้ให้รู้ว่าไครที่เหมาะจะเป็นเพื่อนเรา
เพื่อน.....คือคนที่แอบมาปรุงแต่งชีวิตเราซะจนกลายเป็นอาหารจานแปลก
มีทั้งหวาน ขม อมเปรี้ยว เดี๋ยวเติมความห่วงใย
เดี๋ยวใส่ความรัก หมักความผูกพันจนได้ที่
สุดท้ายก้อกลายเป็นอาหารจานดีที่ไม่มีผัชีโรยหน้า
แต่ว่าเติมความจริงใจให้ได้จนต็มจาน
เพื่อน…....ก้อเหมือนเสื้อตัวเก่ง
เราจะหยิบมาใส่ทุกครั้งที่เราต้องการความมั่นใจ
และเมื่อเวลาผ่านพ้นไป
เสื้อตัวนี้ก้อยังแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าใบเดิมเสมอ
เหมือนกับ….”เพื่อน”….ที่จะอยู่กับเราในวันที่เราไม่สบายใจ…..หุหุ
ภาพยนตร์เรื่องโปรด
เมื่อตอนอายุ 5 ปี ..
ฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอเอียงคอน้อยๆ ..
กระพริบตา-อันกลมโตของเธอ ..
แล้วถามฉันว่า …
“หมายความว่า..อะไรหรือ?”
----------

เมื่อตอนอายุ 15 ปี
ฉันบอกว่า...ฉันรักเธอ
เธอหน้าแดงก่ำ ..ก้มหน้า-เล่นชายเสื้อเธอเอง
รู้สึกว่า..เธอกำลังยิ้มอยู่
----------


เมื่อตอนอายุ 20 ปี
ฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอซบลงบนไหล่ฉัน ..กอดแขนฉันไว้แน่น
ราวกับกลัวว่า...ฉันจะหายจากไป..ต่อหน้าเธอ
----------


เมื่อตอนอายุ 25 ปี
ฉันบอกว่า...ฉันรักเธอ
เธอวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ ..
แล้วเดินมาดึงจมูกฉัน...พร้อมกับพูดว่า...
“รู้แล้ว! ตื่นขึ้นมาได้แล้ว ..จะนอนไปถึงไหน?”

----------


เมื่อตอนอายุ 30 ปี
ฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอหัวเราะ..แล้วพูดว่า
“ถ้าเธอรักฉันจริงๆ ..เลิกงานแล้ว..ก็อย่าเถลไถลไปที่อื่นสิ
แล้วก็..อย่าลืมซื้อกับข้าวมานะ!”
----------


เมื่อตอนอายุ 40 ปี
ฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอเก็บจานชามบนโต๊ะไปล้าง...พร้อมกับพูดว่า
“รู้แล้ว.. รู้แล้ว...รีบๆไปสอนการบ้านให้ลูกไป!”
----------


เมื่อตอนอายุ 50 ปี
ฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอนั่งถักเสื้ออยู่ ..แล้วพูดกับฉัน..โดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา
“จริงหรือ? ในใจเธอ..ไม่ใช่คิดอยากจะให้ฉันตายเร็วๆรึไง?”

แล้ว..เธอก็หัวเราะไม่หยุด
----------


เมื่อตอนอายุ 60 ปี
ฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอหัวเราะ-พลางทุบไหล่ฉัน
“ตาบ้า! ลูกๆก็โตกันหมดแล้ว.. ยังจะมาทำปากหวานอีก!”
----------


เมื่อตอนอายุ 70 ปี
เรา..นั่งอยู่บนเก้ายาว ..ทบทวนจดหมายรัก...
ที่ฉันเขียนให้เธอ...เมื่อ 50 ปีก่อน..ด้วยกัน
มืออันเหี่ยวย่น-ของเราสองคน..ก็จับกันไว้ตลอด
เมื่อฉันบอกว่า..ฉันรักเธอ
เธอมองหน้าฉัน-แล้วยิ้มให้
ถึงแม้ใบหน้าเธอ..จะเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น
แต่..เธอก็คงยังแลดูสวยงาม..เสมอ

----------


เมื่อตอนอายุ 80 ปี
เธอบอกว่า..เธอรักฉัน
แต่..ฉันไม่ได้พูดอะไร-สักคำ
เพราะว่า..ฉันร้องไห้ออกมา
นี่..เป็นวันที่ฉันมีความสุข..มากที่สุดในชีวิต
เพราะว่า..
ในที่สุด..เธอก็ยอมพูดออกมาว่า..
“ฉัน รัก เธอ”

+++++ ซึ้งอะ!!!!
.....
....
ว่าแต่...
...
..
.
วันนี้คุณบอกรักคนที่คุณรักแล้วหรือยังจ๊ะ???
.
..
...
....
อย่าปล่อยให้เค้ารอถึง 80 หล่ะกัน
โทรทัศน์รายการโปรด
ละครทั่วไป ถ้าสนุกก็ดู
หนังสือเล่มโปรด
ข้อความสุดท้ายแด่คนโกหก

อย่าถามได้ไหมว่าทำไมฉันต้องเดินจากมา
อย่าถามได้ไหมว่าทำไมฉันต้องทำแบบนี้
ถามตัวเองก่อนจะดีไหมว่าทำสิ่งใดลงไปแล้วบ้าง
ถามตัวเองก่อนจะดีไหมว่าสิ่งที่ทำลงไปถูกต้องแล้วหรือ

หลอกลวง...ยังพอทน
ทรยศ...นั่นอาจเป็นความเข้าใจผิด
เสแสร้ง...ก็คิดว่าอาจมีเหตุผล
แต่รู้ไหมเมื่อนำมารวมกัน...
มองโลกแง่ดีแค่ไหน...โง่อย่างไร
ก็ยังต้องเสียน้ำตา...
สิ่งเหล่านี้ทำร้ายใครต่อใคร...หลายคน
โดยเฉพาะคนที่จริงใจมาตลอด
แต่คนเหล่านี้คงไม่มีค่า...จึงทำกันได้ลงคอ

ความสัมพันธ์มันสร้างยาก
ระยะเวลาไม่อาจยืนยันว่าทุกสิ่งจะมั่นคง
ระยะเวลากลับทำให้ทุกอย่างพังทลาย
เพราะระยะเวลาพิสูจน์ความจริงทุกอย่างให้เปิดเผย
ทำลายทุกสิ่ง...ง่ายดาย...ชั่วพริบตา

คิดให้ดีได้ไหม...ก่อนตัดสินใจกระทำ
อย่างน้อยก็รู้สึกตัว...ว่ากำลังจะทำอะไร
อย่าทำเพียงแค่ส่ายหน้าปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่องและไม่ได้ทำ
อย่าโทษว่าคนอื่นไม่ดี
อย่าบีบน้ำตาเรียกความสงสาร
อย่าคิดว่าเดินหนีปัญหาแล้วทุกสิ่งจะจบ
เศษซากสิ่งที่โดนทำลายยังอยู่
รอยแผลต่อให้จางเท่าไหร่ก็ยังเป็นรอยแผล
และบางแผล...กาลเวลาก็ไม่อาจลบเลือน

ทำได้แค่มองตาฉัน...แล้วบอกว่าทุกสิ่งเป็นเพียงข่าวลือใช่ไหม
แต่จะให้ฉันทำอย่างไรในเมื่อฉันรู้ความจริงแล้ว
...จากทุกคนที่ไม่โกหก...
ความจริงไม่เคยตาย...ไม่รู้หรือ
แต่จนวันนี้ยังมาโกหกกัน...ทำไปเพื่ออะไร

รู้ตัวบ้างไหมว่ากำลังมีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่น
รู้ตัวบ้างไหมว่ากำลังหัวเราะอยู่บนคราบน้ำตาคนรอบข้าง
เคยคิดว่าความสัมพันธ์นี้มีค่า...สุดท้ายฉันก็คิดไปเอง
เมื่อพบว่าคนๆหนึ่งที่เคยไว้ใจ
กลับสนใจแต่...ตัวเอง

เสียใจที่ต้องพูดและทำอย่างนี้
นานแค่ไหนแล้วกับการที่ฉันต้องทนอยู่
จบกันเสียที...เส้นความอดทนขาดผึง
อยากให้รู้ไว้สักครั้ง
"ไม่มีคำว่าอภัยสำหรับคนไม่สำนึก"
บางสิ่งแตกสลายไป...ร้องไห้เสียใจ
แต่เมื่อความสัมพันธ์นี้จบลง
ฉันกลับต้องหัวเราะ...ดีใจ
จะโกหกต่อไปก็เชิญ...แต่โกหกตัวเองให้ได้ด้วยแล้วกัน
คำคมที่ชื่นชอบ
เพื่อนคือ อาจารย์น้อยๆเวลาสอบ
เพื่อนคือ นักร้องจำเป็นประจำแก๊งค์เวลาไม่มีเพลงฟัง
เพื่อนคือ ลุงหนวดไม่ให้ชวดเรื่องแควน
เพื่อนคือ ไอ้ตัวร้ายคอยดึงเก้าอี้เวลาเราจะนั่ง
เพื่อนคือ ขุมทรัพย์ในยามที่เรา บ่ จี๊ (แต่มันชอบ บ่ จี๊ เวลาเดียวกันกะเราทุกทีอิอิ)
เพื่อนคือ เจ้าของเบอร์โทรที่เราจำได้ขึ้นใจ
เพื่อนคือ คนที่อยากบอกเรื่องที่น่าดีใจกะเราเป็นคนแรก
เพื่อนคือ เจ้าของไก่ต้ม ขนมจีนวันตรุษจีน
เพื่อนคือ คนที่คอยจิ๊กลูกชิ้นในชามก๋วยเตี๋ยวเวลาเราเผลอ
เพื่อนคือ คนที่เรียกเราว่า....(เซ็นเซอร์)ชื่อพ่อกะแม่
เพื่อนคือ คนที่ชอบพูดถึงเรา (ถึงมันจะเป็นการนินทาก็เหอะ)
เพื่อนคือ คนที่คอยจองโต๊ะอาหารเวลาพักเที่ยง
เพื่อนคือ เจ้าของการบ้าน รายงานทุกวิชาที่เราขอลอกหรือคนที่คอยเซ็นชื่อเข้างานแทนเรา(เมื่อยามเราทำงานอิอิ)
เพื่อนคือ คนที่สละหวานเย็นให้เรา แต่หวานใจห้ามแตะ 55+
เพื่อนคือ พจนานุกรมศัพท์แสลง
เพื่อนคือ ศิลาณีจำเป็นยามเราอกเดาะ
เพื่อนคือ ผู้กำความลับอันยิ่งใหญ่ของเรา(แถมเอามาแบล็คเมล์เราในบางครั้ง ฮึ่มๆๆ)
เพื่อนคือ คนที่เราผูกพันธ์มากมาย แต่กว่าจะรู้ก็สาย
เพื่อนคือ เครื่องรองรับความทุกข์(น่าสงสารมันเป็นบางเวลา)
เพื่อนคือ กำลังใจที่เราอยากได้ ในเวลาที่ท้อแท้(ถึงแม้บางทีมันจะพูดไม่เข้าหู)
เพื่อนคือ คนที่คอยสร้างความมั่นใจให้เรา ถึงบางคราวจะรู้ว่ามันโกหก คิคิ
เพื่อนคือ คนที่เราไม่ค่อยคิดถึงเวลาที่เราอยู่ใกล้ แต่พอจากกันไปไกลน้ำตาไหลท่วมจอทันที